De muziek in mijn hoofd

Zaterdag was het dan zover... na een gezellig etentje in Schijndel en dagje bij mijn ouders, ging ik dan in mijn eentje op pad naar Den Haag. Niemand kon of wilde mee, en mijn broertje had geen tijd meer: Het Paard van Troje was volledig uitverkocht voor de 2007-editie van The Music in My Head. Een festival van twee dagen, vrijdag en zaterdag, met een indrukwekkende line-up voor mensen die net iets meer met hun neus in de britse en alternatieve muziek zitten. Mijn lijstje voor de avond: Half uurtje Oi Va Voi, The Sounds, een korte blik bij The Rifles, Duke Special en als laatste: The Pigeon Detectives. Verwachtingen? Nou: rustig dansen, geen idee, beetje achterin kijken, meezingen&dansen en eindigen met een feest :D

Oi Va Voi was als verwacht, omschreven als Balkan dance, een fijne band uit Londen met een Joodse achtergrond, heerlijk om in de stemming bij te komen en al een klein vrolijk dansfeestje op te houden. Helaas kon ik niet lang blijven, want overal werd gewaarschuwd dat je op tijd in de kleine zaal moest zijn, omdat die gewoon dicht ging als het vol was. The Sounds waren onbekend, maar ik ging toch maar eventjes kijken. Conclusie is dat het wel grappig is, ik stond vooraan bij een groep middelbare scholieren die blijkbaar fan waren en mij verzekerden dat het supertof was (ik kan het juiste hippe neefje van het woord 'tof' dat gebruikt werd niet meer herinneren). Het is new-wave punk, schreeuwerig met een poging tot onconventioneel zijn... punk dus :P De zaal kwam wel lekker op gang en was compleet gevuld, mij kon het niet echt bekoren en ook de rest bleef redelijk beperkt tot een opgewekt gevoel... behalve het groepje compleet-uit-hun-dak-gaande lokale scholieren voor mijn neus :P

Na een korte stop in de grote zaal bij The Rifles die niet echt indruk konden maken op mij, was het tijd om terug te keren naar de kleine zaal: mijn grote naam voor de avond was daar aan de beurt. Duke Special is een band met een fanfare gevoel. Een fanfaregevoel bovenop mooie en lieve liedjes, want dat zijn het. Ik heb staan genieten, maar dan ook echt, vooraan tussen de mensen die het kenden en de mensen die enthousiast waren gepraat door de hiervoorgenoemde mensen. Uiteindelijk stond er één klein meisje voor mij met een plastic pas foto's te maken. Peter Wilson zat achter zijn op het gezicht gehavende, oude piano. Op het podium lagen allemaal rare contrapties en zijn collega's waren gekleed in circuskleding. Het deed allemaal heel speciaal aan. De liedjes waren fenomenaal, net anders gezongen dan op het album, maar elke andere klemtoon klopte bij de sfeer. Elk nummer eindigde met een bescheiden en heerlijke klungelige buiging met een 'dankjewel' (hij had wat zinnetjes Nederlands geleerd, hij wil hier op vakantie deze zomer :P). Uiteindelijk werd er zelfs muziek gehaald uit een rasp en een garde, een oude opdraaibare grammofoonspeler en andere ongein. Mijn avond kon nu al niet meer stuk... en de Pigeon Detectives moesten nog...

Omdat verwacht werd dat iedereen wel naar Starsailor zou gaan, waren de detectives ook in de kleine zaal en na Duke Special ben ik daar maar blijven wachten, want mijn vermoedens waren anders dan die van de organisatie. We kregen beiden gelijk want beide zalen waren bomvol. Het was gezellig warm toen ze op het podium kwamen en nog voordat zanger Matt een klank uit zijn keel kreeg, stond de helft van de zaal al te dansen. Al heel snel (zeg, een paar seconden) was de helft van de zaal pit, driekwart stond uitbundig te dansen en een kwart stond perplex te kijken naar de chaos die daar ontstaan was. Elk nummer, elk akkoord werd van harte begroet en er was nauwelijks tijd om mee te klappen of iets anders: het was dansen of gedanst worden :P Er waren meer stagedivers/crowdsurfers dan twee jaar Sziget bij elkaar en de hele sfeer was gewoon: feest, feest en nog eens feest. Ik kan alleen maar herinneren dat ik gesprongen en gedanst heb en met iedereen mee heb staan schreeuwen voor iets meer dan een uur. Heerlijke muziek, heerlijk flamboyante en energieke zanger en een heerlijk publiek. Nadat er wat ondergoed op het podium gekomen was (verzoekje van Matt) en twee dames maar op podium werden geroepen omdat hun innige omhelzing het wel waard was om door de hele zaal te zien (aldus Matt, die bij het zoenen nog de begeleiding: 'beat that, Starsailor' tegenaangooide), kwam ook de bewaking niet meer in beeld; zij verdwenen naar de coulissen om daar alles maar in de gaten te houden. Ondertussen ging het feest door en omdat het materiaal op was werd er maar wat herhaald. Wij vonden alles prima, wij waren te vrolijk, te doorweekt en nog lang niet uitgedanst. Om kwart over twaalf kwam dan toch het laatste nummer... om af te sluiten schoof de zaal wat naar voren en werden de laatste tonen op het podium, tussen de bandleden, begeleid door het publiek. Onze presentator zag het allemaal lachend aan. Het feestje was nu echter over.

De rit terug begon nu. Het Paard van Troje ligt redelijk vlak bij het station en tegen één uur was ik daar. Redelijk wat minuutjes later vertrok mijn nachttrein naar Schiphol. Naast mij op het bankje op het station kwam een bekend gezichtje zitten. Bladerend op haar camera bracht het fotomeisje de tijd door tot de trein kwam. We kletsen wat over de concerten en gaan samen de trein in. Ze maakt foto's voor een website en heeft helaas haar date achter moeten laten. Bij de deur van Paard bleek dat ze toch niemand mocht meenemen... die mocht terug naar Utrecht, terwijl zij haar belofte waar moest maken om van elke band tenminste één goede foto te maken. Op Schiphol wens ik haar nog sterkte met haar reis naar Utrecht en het halfuurtje wandelen naar huis. We bedanken elkaar voor het gezelschap en ik bedenk mijn volgende stap: een halfuur fietsen. Mijn fiets staat op Schiphol en de weg terug is doodsimpel... om half drie parkeer ik mijn fiets en doe ik de zoutpilaar die vroeger mijn shirt was, uit en douche nog wat... TMIMH was supertof.