Wow.

Een paar feitjes over the Frames:

• Ze hebben geen echte toegift... ze houden pauze... en dan moet je weer minimaal een half uur genieten... of een uur.
• Ze gaan dan thee drinken en koekjes eten terwijl de violist ons vermaakt.
• Leadzanger Glen kan je opeten... geloof me maar.
• Simon is tof.
• Argumenten om de volgende keer niet mee te gaan bestaan niet.
• Mindere liedjes tijdens het optreden bestaan ook niet.
• Meezingen is niet verplicht, je doet het toch automatisch, net als de rest van de zaal.
• Op je horloge kijken doe je wel als je thuis bent.
• Wow

En even een staaltje moderne techniek: voorbeeldje!

In de nieuwere modellen van Sony Ericsson is het te vinden: TrackID. Nu heb ik geen SE, maar ik kwam laatst op prettige manier in aanraking met deze vinding van de huidige generatie. Het idee is simpel: vindt een liedje. Soms heb je de radio aanstaan en wil je weten welk nummer het is, of je staat op een concert te wachten tot de hoofdact begint en de pauzemuziek bevalt je wel. Tot nu had je dan een probleem, want tenzij iemand in je omgeving het weet, ben je de sjaak. TrackID kan dit verhelpen door een sample te nemen en die via het internet automagisch (een beetje magie is het wel) te verwerken en jou een nummer terug te geven.

Nu ben ik wel vaak sceptisch over dat soort technologieën, want echt simpel is het niet, het vereist een enorme database en een berg audiokennis, maar toch... het moet mogelijk zijn. En dat is het ook :) TrackID is op zijn zachtst gezegd eng; zonder moeite identificeert het mainstream tot wazige muziek. Van de Sugababes tot Vader Abraham wordt herkend en dit werkt dus blijkbaar ook in een kroeg. Het volume moet wel een beetje oké zijn en je moet er niet dichtbij dwars doorheen gaan kletsen, maar dan werkt het ook zo'n beetje vlekkeloos. Handig dus, vooral voor een lastige muziekronde in de Molly's op woensdag... fluit

Zaterdag was het dan zover... na een gezellig etentje in Schijndel en dagje bij mijn ouders, ging ik dan in mijn eentje op pad naar Den Haag. Niemand kon of wilde mee, en mijn broertje had geen tijd meer: Het Paard van Troje was volledig uitverkocht voor de 2007-editie van The Music in My Head. Een festival van twee dagen, vrijdag en zaterdag, met een indrukwekkende line-up voor mensen die net iets meer met hun neus in de britse en alternatieve muziek zitten. Mijn lijstje voor de avond: Half uurtje Oi Va Voi, The Sounds, een korte blik bij The Rifles, Duke Special en als laatste: The Pigeon Detectives. Verwachtingen? Nou: rustig dansen, geen idee, beetje achterin kijken, meezingen&dansen en eindigen met een feest :D

Oi Va Voi was als verwacht, omschreven als Balkan dance, een fijne band uit Londen met een Joodse achtergrond, heerlijk om in de stemming bij te komen en al een klein vrolijk dansfeestje op te houden. Helaas kon ik niet lang blijven, want overal werd gewaarschuwd dat je op tijd in de kleine zaal moest zijn, omdat die gewoon dicht ging als het vol was. The Sounds waren onbekend, maar ik ging toch maar eventjes kijken. Conclusie is dat het wel grappig is, ik stond vooraan bij een groep middelbare scholieren die blijkbaar fan waren en mij verzekerden dat het supertof was (ik kan het juiste hippe neefje van het woord 'tof' dat gebruikt werd niet meer herinneren). Het is new-wave punk, schreeuwerig met een poging tot onconventioneel zijn... punk dus :P De zaal kwam wel lekker op gang en was compleet gevuld, mij kon het niet echt bekoren en ook de rest bleef redelijk beperkt tot een opgewekt gevoel... behalve het groepje compleet-uit-hun-dak-gaande lokale scholieren voor mijn neus :P

Na een korte stop in de grote zaal bij The Rifles die niet echt indruk konden maken op mij, was het tijd om terug te keren naar de kleine zaal: mijn grote naam voor de avond was daar aan de beurt. Duke Special is een band met een fanfare gevoel. Een fanfaregevoel bovenop mooie en lieve liedjes, want dat zijn het. Ik heb staan genieten, maar dan ook echt, vooraan tussen de mensen die het kenden en de mensen die enthousiast waren gepraat door de hiervoorgenoemde mensen. Uiteindelijk stond er één klein meisje voor mij met een plastic pas foto's te maken. Peter Wilson zat achter zijn op het gezicht gehavende, oude piano. Op het podium lagen allemaal rare contrapties en zijn collega's waren gekleed in circuskleding. Het deed allemaal heel speciaal aan. De liedjes waren fenomenaal, net anders gezongen dan op het album, maar elke andere klemtoon klopte bij de sfeer. Elk nummer eindigde met een bescheiden en heerlijke klungelige buiging met een 'dankjewel' (hij had wat zinnetjes Nederlands geleerd, hij wil hier op vakantie deze zomer :P). Uiteindelijk werd er zelfs muziek gehaald uit een rasp en een garde, een oude opdraaibare grammofoonspeler en andere ongein. Mijn avond kon nu al niet meer stuk... en de Pigeon Detectives moesten nog...

Omdat verwacht werd dat iedereen wel naar Starsailor zou gaan, waren de detectives ook in de kleine zaal en na Duke Special ben ik daar maar blijven wachten, want mijn vermoedens waren anders dan die van de organisatie. We kregen beiden gelijk want beide zalen waren bomvol. Het was gezellig warm toen ze op het podium kwamen en nog voordat zanger Matt een klank uit zijn keel kreeg, stond de helft van de zaal al te dansen. Al heel snel (zeg, een paar seconden) was de helft van de zaal pit, driekwart stond uitbundig te dansen en een kwart stond perplex te kijken naar de chaos die daar ontstaan was. Elk nummer, elk akkoord werd van harte begroet en er was nauwelijks tijd om mee te klappen of iets anders: het was dansen of gedanst worden :P Er waren meer stagedivers/crowdsurfers dan twee jaar Sziget bij elkaar en de hele sfeer was gewoon: feest, feest en nog eens feest. Ik kan alleen maar herinneren dat ik gesprongen en gedanst heb en met iedereen mee heb staan schreeuwen voor iets meer dan een uur. Heerlijke muziek, heerlijk flamboyante en energieke zanger en een heerlijk publiek. Nadat er wat ondergoed op het podium gekomen was (verzoekje van Matt) en twee dames maar op podium werden geroepen omdat hun innige omhelzing het wel waard was om door de hele zaal te zien (aldus Matt, die bij het zoenen nog de begeleiding: 'beat that, Starsailor' tegenaangooide), kwam ook de bewaking niet meer in beeld; zij verdwenen naar de coulissen om daar alles maar in de gaten te houden. Ondertussen ging het feest door en omdat het materiaal op was werd er maar wat herhaald. Wij vonden alles prima, wij waren te vrolijk, te doorweekt en nog lang niet uitgedanst. Om kwart over twaalf kwam dan toch het laatste nummer... om af te sluiten schoof de zaal wat naar voren en werden de laatste tonen op het podium, tussen de bandleden, begeleid door het publiek. Onze presentator zag het allemaal lachend aan. Het feestje was nu echter over.

De rit terug begon nu. Het Paard van Troje ligt redelijk vlak bij het station en tegen één uur was ik daar. Redelijk wat minuutjes later vertrok mijn nachttrein naar Schiphol. Naast mij op het bankje op het station kwam een bekend gezichtje zitten. Bladerend op haar camera bracht het fotomeisje de tijd door tot de trein kwam. We kletsen wat over de concerten en gaan samen de trein in. Ze maakt foto's voor een website en heeft helaas haar date achter moeten laten. Bij de deur van Paard bleek dat ze toch niemand mocht meenemen... die mocht terug naar Utrecht, terwijl zij haar belofte waar moest maken om van elke band tenminste één goede foto te maken. Op Schiphol wens ik haar nog sterkte met haar reis naar Utrecht en het halfuurtje wandelen naar huis. We bedanken elkaar voor het gezelschap en ik bedenk mijn volgende stap: een halfuur fietsen. Mijn fiets staat op Schiphol en de weg terug is doodsimpel... om half drie parkeer ik mijn fiets en doe ik de zoutpilaar die vroeger mijn shirt was, uit en douche nog wat... TMIMH was supertof.

Zo! Een update over de buitenlandplannen. Voor de mensen die het nog niet doorhadden: Zurich is van de baan en daarvoor in de plaats (maar zeker niet minder) is Stockholm gekomen. Omdat Susette het nodig vond om daarheen te gaan, kwamen mijn plannen door de aandacht weer in beeld en ben ik verder aan de slag gegaan.

Zweden is net als Nederland, een hoop is logisch, maar het kent zijn eigen 'quirks'. Als je als EU-burger naar Zweden gaat, kan dat gewoon, geen papieren niets, dat is logisch. Als je langer dan drie maanden wilt blijven, moet je je bij de migratiedienst (migrationverket) zijn voor een verblijfsvergunning. Logisch. Als je langer dan een jaar wilt blijven, moet je naar de Belastingdienst (skatteverket) :) Daar schrijven ze je bij in het bevolkingsregister. Dan krijg je meteen een mooi persoonlijk nummer (vergelijkbaar met Sofi-/Burgerservicenummer), zodat je bijvoorbeeld een bankrekening kunt openen. Gelukkig mag dit dus allemaal als je al in het land bent.

Alleen voor je appartement/kamer lijkt het wel handig om alvast een nummer te hebben, maar bij de SSSB hoeft het niet direct. Natuurlijk vinden ze het wel fijn om hem te hebben zodra je er eentje te pakken hebt. De SSSB is een beetje vergelijkbaar met de SJHT of Acasa hier. Verspreid over de stad hebben ze een aantal complexen met studentenkamers, solitaire kamers en appartementen, van in de rok van de stad tot in Gamla Stan, het oudste deel van de stad. Ze werken met een creditsysteem: je meld je aan en elke dag krijg je een credit, mits je elke drie maanden een keertje inlogt. Zodra je een kamer ziet die je wilt hebben, schrijf je je daar op in. De persoon met de meeste credits krijgt de kamer. Er is dus geen verschil tussen hoever weg je nu woont. Voor exchangestudenten is er wel een noodregeling en ook als je medische eisen hebt, kan je voorrang krijgen. Ik val echter buiten de boot en zal moeten wachten. Wat ik voor kamer wil? Een studentenkamer zoals nu, tussen de mensen, geen zin om op mijn eentje te zitten daar, dat kan altijd later nog. Een beetje in de stad is wel fijn, maar ook Stockholm kent een 'studentencampus', midden in het groen, op het randje tegen het water en nog best dicht op het centrum.

Andere leuke dingen om te regelen: geld, voor je verblijfsvergunning moet je kunnen aangeven dat je het financieel gaat dragen, dus dat is sparen. Verder: Zweeds leren! Hoewel mijn studie volledig in het Engels is, is het toch wel fijn om elementair tot quasi-vloeiend Zweeds te kunnen spreken. Veel informatie en applicaties zijn alleen in het Zweeds, hoewel ook daar Engels erg ingeburgerd begint te raken. Ik heb talen altijd wel leuk gevonden, dus het lijkt me leuk om voor het eerst sinds de middelbare weer een nieuwe gesproken taal te leren. En natuurlijk even uitgezocht wat de gangbare prijzen zijn om weer in Nederland te komen... dat blijkt tussen de 150 en 200 euro te liggen voor een retourtje. Te doen, dus de mensen in Nederland zijn nog niet helemaal van mij af :) Als laatste: zo te zien zijn mijn sporten redelijk afgedekt daar, alhoewel het natuurlijk gewoon even daar bij hun SU informeren is naar de sportverenigingen.

Na het zien van wat foto's en veel gelezen te hebben over ervaringen van anderen in Zweden begin ik langzaam wel veel meer zin te krijgen. Ik verlaat jullie niet graag, ik blijf wel in de buurt :) En het is al bewezen dat je in korte tijd een bezoekje kan plegen aan deze vreselijk mooie stad.