Nine Inch Nails live at 013

Enfin, mensen hebben favoriete artiesten. Ik ben daar natuurlijk geen uitzondering op. Gister was na een paar jaar wachten eindelijk de NIN-tour in Nederland neergestreken. Een extra concert, want de andere twee concerten in Paradiso over een paar dagen waren in tien minuten totaal ausverkauft.

Op dit moment loopt een flatgenoot de kamer binnen, leest mijn scherm, en maakt de totaal overbodige opmerking: 'Het was echt zo f*cking briljant.'

Maar om verder te gaan. Omdat NIN niet echt een fanbase heeft in mijn vriendengroep behalve wat die-hards op de flat, werd het een flatuitje. In een kleine auto zaten naast mij Oebele ('na dit concert kan ik vredig sterven.'), Pesto (kaartjesheld, chauffeur die zijn 'dodehoekkijken' vooral gebruikt om te kijken of er nog mooie vrouwen voorbij zoeven en generieke <iets>-fanboy), Michael (de holbewoner, althans, volgens last.fm, maar wij kunnen dat be-amen) en Marin ('hmmm, mijn eerste losse concert.'). Tilburg werd bijna vlekkeloos gevonden en 013 werd binnengevallen.

Wederom komt een flatgenoot binnen om te klagen dat Paradiso al uitverkocht is en de kaartjes op marktplaats.nl misschien wel te duur zijn, maar dat ze sinds gister een stuk goedkoper lijken.

Ladytron was het voorprogramma, een erg stijlvol electronisch ensemble, verder aangekleed met rockelementen als een drummer, een gitarist en een bassiste. Had ik al gezegd dat ze erg stijlvol waren? Het is een leuke band om zowel naar te luisteren als een feestje op te bouwen. Het lot van een voorprogramma (en al helemaal van een grote band) is helaas dat ze toch echt het opwarmertje zijn en Ladytron had meer verdiend van het wachtende publiek.

Om negen uur begonnen Trent en gevolg dan aan het concert... maar echt zichtbaar waren ze niet. De rookmachine had zijn werk gedaan en een wervelende lichtshow en contouren van drie personen zorgen voor een ontmoeting tussen 'Mr. Self Destruct' en het publiek... vanaf daar werd het van beter nog veel beter en beter.

Het concert is onwijs energiek en de heren hebben er duidelijk zin in. Veel oude nummers die uitermate geschikt zijn om knetterhard uit je bol te gaan door ofwel mee te blehren of gewoon te springen, komen langs. The Downward Spiral wordt zo'n beetje geheel gespeeld en ook Pretty Hate Machine wordt aangedaan. The Fragile wordt eventjes aangeraakt en With Teeth wordt gelimiteerd tot de feestjes Only en The Hand That Feeds.

Wat erg opvalt is dat Trent enorm makkelijk schakelt van heel heel heel heel veel gitaargeweld in volle overgave naar vreselijk mooie, rustige liedjes. Bij La Mer komen de rillingen al op, omdat het publiek zwijgend geniet van een piano en een af en toe tokkelende gitaar. Hurt daarentegen was echt om kippevel van te krijgen... Trent parkeert zijn (electronische) piano zo'n beetje in het publiek en alle lichten dimmen. Het publiek zingt voorzichtig, maar toch met volle overgave en oorverdovend mee en om je heen zie je iedereen genieten.

Dat NIN NIN is, wordt wel duidelijk door de volle overgave, maar toch een bepaalde afstand. Het neemt niet weg dat Trent met microfoon het publiek in loopt, maar heel veel interactie is er niet, het geeft echter niet, niemand mist het. Zijn energie doet het praatwerk en het publiek antwoordt wel. Geen toegift, wel 90 minuten pure extase... The Frames waren nog steeds het sfeervolste concert, maar NIN is met kop en schouders de beste show en qua pure kwaliteit en energie het beste wat ik tot nu toe heb gezien.