Album: Myths of the Near Future

Ik zag de Klaxons - zoals ik wel meer bandjes voor het eerst ontmoet - op het Britse MTV2. Nu is MTV2 het frontend voor toffe en onzinnige animaties en rare interviews, maar vooral de zender met de alternatieve muziek. Ik zou ze niet direct als een pure Britrockzender willen bestempelen, ze draaien als wat hier in Nederland nu als hip begint door te breken (en ook tof is)

Als manifestatie van deze alternatiefheid zag ik daar de Klaxons met Gravity's Rainbow, aangekondigd door Gonzo als 'een rare clip en een gave band'. Hij kon niet meer gelijk hebben. Echter, MTV2 heb ik alleen als ik bij mijn ouders ben (VCK, regel dat eens ;-)) en ik vergat deze psychedelische edoch prettige aanval weer. Het album was nog niet uit en de single was niet in Nederland uit.

Dat wil zeggen, ik vergat het tot Susette opeens from Atlantis to Interzone opzette en vertelde dat ze met vrienden naar het concert van de Klaxons ging. Toch maar eens toevoegen aan de collectie en luisteren.

De CD begint met Two Receivers, wat in alle opzichten een degelijk beginnummer is. Lekkere opbouw, genoeg tijd om aan de stem van de zanger te wennen en aan de drukke achtergrondriedeltjes. Ik had de angst dat de Klaxons hun album wel eens 'over the top' hadden kunnen maken en dat het zou eindigen in irritatie, maar het begin is dat alleszins niet, op een eigen manier straalt het nummer rust uit.

De rust is echter na een aantal milliseconden track twee verdwenen als de registers van Atlantis to Interzone worden opgetrokken. Snelle zang wordt afgewisseld met schelle tonen en druk gitaarwerk. Het nummer heeft echter wel veel ritme en maakt gewoon lekker vrolijk :)

Golden Skans, het derde nummer, belooft met zijn eerste tonen al direct veel. En dat maakt het ook waar. Een heerlijk doorlopend nummer met goed klinkende vocals en gitaarwerk. Niet zo druk en vooral erg meeslepend. Dit werd al snel mijn favoriete nummer op het album, nog voor het af was :)

Daarna zakt de CD wat in. Totems on the Timeline, As Above, so Below en Isle of Her zijn niet slecht, maar verbleken een beetje bij het begin. Ze missen net wat, of doen net iets te veel, het kan mij iets minder bekoren. Ik moet echter wel bekennen dat ik het nog wel lekker vind wegluisteren, iets wat ik bij het zien van de clip destijds niet had verwacht.

Het luisterintermezzo is echter rap weer afgelopen zodra Gravity's Rainbow begint. De baslijn trekt direct aandacht en kondigt een snel nummer aan. De zang is heerlijk psychedelisch zonder onvolgbaar te zijn en het pianowerk tussendoor maakt de boel af. Ook het automatische meeschreeuwen op 'Come with me, come with, we'll travel to infinity' gebeurt alsof het nummer dat in je hoofd programmeert en je er niets aan kan doen. Een heerlijk meedeinnummer.

Forgotten Works lijkt wel een bode te zijn voor de rest. Dit nummer riekt wat naar de Infadels. Het is echter voor mij gevoel alsof de B-kant begonnen is, zo af en toe krijg ik het gevoel dat ik nu wel lang genoeg naar dit album luister... Ook Magick heeft dit gevoel nog wel. Als ongeveer het tegengestelde van Forgotten Works, is dit weer druk en erg aandachttrekkend. Het heeft echter niet de charme van Atlantis to Interzone of Gravity's Rainbow en dit nummer is een beetje zoals ik bang was dat het hele album zou zijn: irritant. Wat zonde is, want het nummer heeft wel duidelijk potentieel.

Het einde van de CD nadert en ik zit met een beetje gemengde gevoelens. It's not over is een term die ik nu even niet persé wilde horen, maar het nummer is best aardig, niet te druk, luistert wel goed weg. Het einde begint met Four Horseman of 2012 en het begin is qua geluid keigaaf. De zang is echter minder, distorted en slecht herkenbaar en het nummer rent hard weg bij zijn gave begin...

Myths of the Near Future is een leuke CD met een eigen geluid. Het concert is ondertussen geweest en ik gok dat dat een tof feestje was (ook al wel bevestigd door Susette :P). Zeker luisteren, kopen... tsja... dat moet je zelf maar beslissen.