Well, the end of my bachelor is in sight. After six conferences are held, I've entered the track Ubiquitous Computing to write a paper and present it at the seventh conference on IT held as a final presentation of the bachelors Computer Science and Business & IT.

As usual these few years, it wasn't easy. Today I talked to the PhD student who will overview the research I will be doing in the field of Wireless Sensor Networks. She had some very useful comments on my draft and it is up to me to incorporate them into the draft and email my final proposal to the heads of the track. It was a bumpy road, being ill, stolen wallet and repairing everything (explaining yourself like I've had to do the last two years gets to you at some point). But now I'm there, it feels a bit unreal, like it's not ment to.

I'm actually quite pleased with the subject, but it will take some digging getting into it. What i'll be doing for the next nine weeks....? I'll try to make a simple introduction :)

Wireless Sensor Networks are quite dense networks of nodes. These nodes are very small and relatively cheap electronics with a limited battery, a radio and some calculational power. A this point, they are about the size of a matchbox. They are called sensor nodes because they have one or more sensors on them, which monitor their surroundings. For example: it has a heat sensor and registers that your living room has a nice and comfy temperature. Because of their relative low cost, you can deploy a lot of them, having multiple nodes per room. They have a radio, so they can talk to each other and relay information to each other or to an external computer. This way, you could monitor your room, keeping the temperature comfortably warm, with the network instructing your (de)central heating. But you could also equip them with small cameras and detect intrusions in your warehouses. Or put them on crates so the container in which they are placed can detect if something is wrong. There are a lot of applications and these networks run unattended, only interacting when needed so they don't bother you (well, that is the goal :P)

While such a network could be semi-static (the nodes are attached on surfaces like walls or stationary objects), you could put them on dynamic objects as well, making a network that is constantly moving, rearranging itself. For example: equip cars with a node and gridlocks are constantly creating new networks of cars trapped together. My research will be done in these dynamic networks, exploiting nodes which have movement sensors. Using nodes with an accelerometer and a compass I try to let the network discover which nodes are traveling as a group. This can be applied in logistics (are those goods moving together supposed to leave together?) or more fun things like dancing (are people moving together?). This is just a very simple explaination and I won't bother you with the complexities of the communication, mathematical calculations and other technical stuff ... maybe later ;-)

Een tijdje geleden schreef ik over het feit dat mijn portemonnee foetsie was. Nou, het meeste is wel weer terug, alleen moet ik mijn OV nog op halen. Geen punt, ding is aangevraagd en duurt eeuwen, maar dan krijg je ook netjes een bericht met een afhaalpas. Bijna uit routine plande ik een uitje naar het centrum van Enschede, waar ik op het centrale postkantoor altijd mijn OV-kaart moet ophalen en waar ik hem ook als vermist heb opgegeven.

Wat siert mijn afhaalpas?

Bah.

Enfin, mensen hebben favoriete artiesten. Ik ben daar natuurlijk geen uitzondering op. Gister was na een paar jaar wachten eindelijk de NIN-tour in Nederland neergestreken. Een extra concert, want de andere twee concerten in Paradiso over een paar dagen waren in tien minuten totaal ausverkauft.

Op dit moment loopt een flatgenoot de kamer binnen, leest mijn scherm, en maakt de totaal overbodige opmerking: 'Het was echt zo f*cking briljant.'

Maar om verder te gaan. Omdat NIN niet echt een fanbase heeft in mijn vriendengroep behalve wat die-hards op de flat, werd het een flatuitje. In een kleine auto zaten naast mij Oebele ('na dit concert kan ik vredig sterven.'), Pesto (kaartjesheld, chauffeur die zijn 'dodehoekkijken' vooral gebruikt om te kijken of er nog mooie vrouwen voorbij zoeven en generieke <iets>-fanboy), Michael (de holbewoner, althans, volgens last.fm, maar wij kunnen dat be-amen) en Marin ('hmmm, mijn eerste losse concert.'). Tilburg werd bijna vlekkeloos gevonden en 013 werd binnengevallen.

Wederom komt een flatgenoot binnen om te klagen dat Paradiso al uitverkocht is en de kaartjes op marktplaats.nl misschien wel te duur zijn, maar dat ze sinds gister een stuk goedkoper lijken.

Ladytron was het voorprogramma, een erg stijlvol electronisch ensemble, verder aangekleed met rockelementen als een drummer, een gitarist en een bassiste. Had ik al gezegd dat ze erg stijlvol waren? Het is een leuke band om zowel naar te luisteren als een feestje op te bouwen. Het lot van een voorprogramma (en al helemaal van een grote band) is helaas dat ze toch echt het opwarmertje zijn en Ladytron had meer verdiend van het wachtende publiek.

Om negen uur begonnen Trent en gevolg dan aan het concert... maar echt zichtbaar waren ze niet. De rookmachine had zijn werk gedaan en een wervelende lichtshow en contouren van drie personen zorgen voor een ontmoeting tussen 'Mr. Self Destruct' en het publiek... vanaf daar werd het van beter nog veel beter en beter.

Het concert is onwijs energiek en de heren hebben er duidelijk zin in. Veel oude nummers die uitermate geschikt zijn om knetterhard uit je bol te gaan door ofwel mee te blehren of gewoon te springen, komen langs. The Downward Spiral wordt zo'n beetje geheel gespeeld en ook Pretty Hate Machine wordt aangedaan. The Fragile wordt eventjes aangeraakt en With Teeth wordt gelimiteerd tot de feestjes Only en The Hand That Feeds.

Wat erg opvalt is dat Trent enorm makkelijk schakelt van heel heel heel heel veel gitaargeweld in volle overgave naar vreselijk mooie, rustige liedjes. Bij La Mer komen de rillingen al op, omdat het publiek zwijgend geniet van een piano en een af en toe tokkelende gitaar. Hurt daarentegen was echt om kippevel van te krijgen... Trent parkeert zijn (electronische) piano zo'n beetje in het publiek en alle lichten dimmen. Het publiek zingt voorzichtig, maar toch met volle overgave en oorverdovend mee en om je heen zie je iedereen genieten.

Dat NIN NIN is, wordt wel duidelijk door de volle overgave, maar toch een bepaalde afstand. Het neemt niet weg dat Trent met microfoon het publiek in loopt, maar heel veel interactie is er niet, het geeft echter niet, niemand mist het. Zijn energie doet het praatwerk en het publiek antwoordt wel. Geen toegift, wel 90 minuten pure extase... The Frames waren nog steeds het sfeervolste concert, maar NIN is met kop en schouders de beste show en qua pure kwaliteit en energie het beste wat ik tot nu toe heb gezien.

Dan nog maar een CD'tje als ik toch op de FR+ aan het wachten ben :-).

Patrick Wolf is geen onbekende voor mij, ik heb zijn vorige album Wind in the Wires ook. In deze tijd waarin iedereen Grace Kelly van Mika luistert, mag er ook een alternatief blij liedje zijn.

The Magic Position is een ongewoon vrolijk liedje met misschien wel even dubieuze tekst (helemaal als je op zoek bent naar dubieuze zaken). Dit is Patrick's derde album en de eerste twee waren kleine muzikale meesterwerkjes. Bij het horen heb je het idee dat dit geproduceerd wordt door een heel team van mensen, terwijl het (bijna) allemaal uit het brein van de 23e jarige zanger komt. De nieuwe plaat is weer een stapje verder in de richting van een compleet eigen geluid wat wel pop is, maar toch veel meer.

Op de CD word je van het ene naar het andere geluid gestuurd en sta niet raar te kijken als een bombastisch nummer overladen met snaarinstrumenten gevolgd wordt door een lief en ingetogen liedje, maar het komt wel over als geheel. Het is een groot avontuur met een gids die je alle kanten van zijn muziek laat zien. Alle? Nee, ik denk het niet, deze jongen heeft vast nog wel meer in zijn pas, want op dit album weet hij mij ook weer te verassen met nieuwe creatieve uitingen en ik was bij het zien van The Magic Position 'flabbergasted' over de vrolijke en opbeurende insteek die zelfs Tristan van het vorige album overstijgt. Vanochtend gekocht, nu al lyrisch ;-)

Ik zag de Klaxons - zoals ik wel meer bandjes voor het eerst ontmoet - op het Britse MTV2. Nu is MTV2 het frontend voor toffe en onzinnige animaties en rare interviews, maar vooral de zender met de alternatieve muziek. Ik zou ze niet direct als een pure Britrockzender willen bestempelen, ze draaien als wat hier in Nederland nu als hip begint door te breken (en ook tof is)

Als manifestatie van deze alternatiefheid zag ik daar de Klaxons met Gravity's Rainbow, aangekondigd door Gonzo als 'een rare clip en een gave band'. Hij kon niet meer gelijk hebben. Echter, MTV2 heb ik alleen als ik bij mijn ouders ben (VCK, regel dat eens ;-)) en ik vergat deze psychedelische edoch prettige aanval weer. Het album was nog niet uit en de single was niet in Nederland uit.

Dat wil zeggen, ik vergat het tot Susette opeens from Atlantis to Interzone opzette en vertelde dat ze met vrienden naar het concert van de Klaxons ging. Toch maar eens toevoegen aan de collectie en luisteren.

De CD begint met Two Receivers, wat in alle opzichten een degelijk beginnummer is. Lekkere opbouw, genoeg tijd om aan de stem van de zanger te wennen en aan de drukke achtergrondriedeltjes. Ik had de angst dat de Klaxons hun album wel eens 'over the top' hadden kunnen maken en dat het zou eindigen in irritatie, maar het begin is dat alleszins niet, op een eigen manier straalt het nummer rust uit.

De rust is echter na een aantal milliseconden track twee verdwenen als de registers van Atlantis to Interzone worden opgetrokken. Snelle zang wordt afgewisseld met schelle tonen en druk gitaarwerk. Het nummer heeft echter wel veel ritme en maakt gewoon lekker vrolijk :)

Golden Skans, het derde nummer, belooft met zijn eerste tonen al direct veel. En dat maakt het ook waar. Een heerlijk doorlopend nummer met goed klinkende vocals en gitaarwerk. Niet zo druk en vooral erg meeslepend. Dit werd al snel mijn favoriete nummer op het album, nog voor het af was :)

Daarna zakt de CD wat in. Totems on the Timeline, As Above, so Below en Isle of Her zijn niet slecht, maar verbleken een beetje bij het begin. Ze missen net wat, of doen net iets te veel, het kan mij iets minder bekoren. Ik moet echter wel bekennen dat ik het nog wel lekker vind wegluisteren, iets wat ik bij het zien van de clip destijds niet had verwacht.

Het luisterintermezzo is echter rap weer afgelopen zodra Gravity's Rainbow begint. De baslijn trekt direct aandacht en kondigt een snel nummer aan. De zang is heerlijk psychedelisch zonder onvolgbaar te zijn en het pianowerk tussendoor maakt de boel af. Ook het automatische meeschreeuwen op 'Come with me, come with, we'll travel to infinity' gebeurt alsof het nummer dat in je hoofd programmeert en je er niets aan kan doen. Een heerlijk meedeinnummer.

Forgotten Works lijkt wel een bode te zijn voor de rest. Dit nummer riekt wat naar de Infadels. Het is echter voor mij gevoel alsof de B-kant begonnen is, zo af en toe krijg ik het gevoel dat ik nu wel lang genoeg naar dit album luister... Ook Magick heeft dit gevoel nog wel. Als ongeveer het tegengestelde van Forgotten Works, is dit weer druk en erg aandachttrekkend. Het heeft echter niet de charme van Atlantis to Interzone of Gravity's Rainbow en dit nummer is een beetje zoals ik bang was dat het hele album zou zijn: irritant. Wat zonde is, want het nummer heeft wel duidelijk potentieel.

Het einde van de CD nadert en ik zit met een beetje gemengde gevoelens. It's not over is een term die ik nu even niet persé wilde horen, maar het nummer is best aardig, niet te druk, luistert wel goed weg. Het einde begint met Four Horseman of 2012 en het begin is qua geluid keigaaf. De zang is echter minder, distorted en slecht herkenbaar en het nummer rent hard weg bij zijn gave begin...

Myths of the Near Future is een leuke CD met een eigen geluid. Het concert is ondertussen geweest en ik gok dat dat een tof feestje was (ook al wel bevestigd door Susette :P). Zeker luisteren, kopen... tsja... dat moet je zelf maar beslissen.

Mensen, als ik van plan ben vier dagen lang 's nachts te puzzelen en de wijzer van de maandenteller staat nog op twee: hou me tegen! :P Niet dat het niet leuk was, het was tof... voor twee dagen. Al iets ingetogen en gewaarschuwd door drie zieke teamleden trof de keelontsteking en griep mij ook. Op de helft ben ik er half uitgestapt, terecht, deze week wordt alweer lekker druk zonder ziekte.

Gelukkig ben ik nu weer redelijk beter na 4 dagen aan bed te zijn gekluisterd (en dan ook echt vastgelast ofzo). Lichamelijk is alles nog gevoelig en in mijn hoofd worden alle dingen nog driftig aan elkaar geknoopt, maar morgen ga ik de grote boze wereld weer in. Eerst maar eens heeeel hard aan de slag voor BSc/Ref, waar ik vorige week dus niets voor heb kunnen doen, omdat ik geen stem had om te overleggen en mijn gedachten niet in een mail kreeg (geldt ook voor het puzzelen bijvoorbeeld). De onderwerprichting is er al en alle gesprekken om het uit te diepen zijn al gepland... vorige week :P De deadline haal ik waarschijnlijk niet meer, maar ik ga echt alle registers nog even losgooien en bij de coordinator langs (alweer, ze ziet me waarschijnlijk al weer aankomen :$). Daarna maar eens kijken wat er voor CDP nog te redden valt, anders wordt het echt crisismanagement hier (en dan niet het vak :P).

Maar nog even over Pandora: tof, beetje rommelig in de organisatie af en toe, gaaf, elke avond wel één onmogelijke puzzel om het geheel te frustreren, daarentegen ook hele goede puzzels. Het morde wel een beetje, maar het was desalniettemin weer een leuk feestje... het gedeelte waar ik wel bij was in ieder geval :)

Organisatie, Helena, Matthijs, Brenda, Frank en Marijn: bedankt en tot volgend jaar! (waarschijnlijk ben ik er dan nog wel, student is een tweede vraag)