Vandaag is mijn portemonnee gestolen. Naja... ik denk een oneerlijke vinder die er mee vandoor is gegaan. Alles is al geblokkeerd, maar toch. Ik snap het niet. Je weet toch dat die passen binnen een uur geblokkeerd zijn... neem het kleine beetje geld dat er in zit en lever hem daarna in. Maargoed, het principe van 'doe een ander niet aan wat je zelf ook niet wil' is blijkbaar niet bij iedereen bekend.

Ik was op weg naar mijn oma en daar had ik vet veel zin in. Echter, op station Deventer ging het allemaal mis. Eerst mis ik mijn aansluiting en ik ga op een bankje zitten en eet een hapje. Ik stap in de trein naar Nijmegen en ik mis wat, mijn portemonnée... Omdat echt alles daar in zat, begint mijn hart toch even sneller te slaan en ik controleer alles om mij heen. Helaas. De trein is nu bijna in Zutphen en ik heb nog geen conducteur gezien. Tijd om uit te stappen.

Op het perron spreek ik een NS-medewerkster aan en ik leg mijn situatie uit. Zij geeft mij het telefoonnummer van de perronchef in Deventer (erg bedankt) en ik loop naar de trein naar Deventer. De conducteur kijkt mij even raar aan, maar gelooft me en ik mag mee terug naar Deventer (erg bedankt). In de trein krijg ik de perronchef aan te lijn... nog niets gevonden, maar hij zou terugbellen als er wat was (erg bedankt). De trein komt weer aan...

Ik spurt naar de plek waar ik zat en vind niets... helemaal niets... ook in de omgeving niets te vinden en ik besluit naar de balie beneden te lopen. Ondertussen kom ik allemaal lui tegen die er verdacht uitzien... ik negeer het en ik loop door naar de balie. In de rij voor me staat een jongeman die zijn portemonnee komt ophalen, mooi toeval, mijn portemonnee is nog niet gevonden. Ik besluit dat hij gestolen is.

In mijn telefoon zoek ik het nummer van Pesto en ik bel hem om even het nummer van de Postbank op te zoeken zodat ik in ieder geval mijn passen kan blokkeren. De medewerkster aan de andere kant van de lijn is behulpzaam en kan wel lachen om mijn droge opmerkingen. Creditcard en giropas zijn geblokkeerd... (erg bedankt) Terloops bel ik nog even naar Charlie om mijn UT-toegangspas te laten blokkeren. Als je nu nog iets met mijn portemonnee wilt, moet je op mij lijken, want alleen mijn OV is nog geldig...

Volgend probleem: hoe kom ik thuis? Eerste poging is gelukkig raak. De conducteurs van de internationale trein vinden mij wel aardig en ik mag mee. 'Als je in deze wagon gaat zitten, controleren we je nieteens, dus spring er maar in.' (erg bedankt). Vanaf Hengelo wordt het even lopen naar huis.

Morgen maar geld opnemen bij het postkantoor zodat ik de rest van de week doorkom, binnen 4 werkdagen is mijn nieuwe pas er weer. Life goes on, echter, na het concert van a balladeer is het nog niet echt geweldig geweest. En nu kan ik ook al niet bij Oma langs... bah

Susette en Elger hadden een muziekdriedaagse gepland. Niet direct hoe je verwacht dat zo'n stukje begint, maar toch, het begint zo. The Frames, The Rifles en a balladeer. Vanavond waren de Frames, maar een griepvirus gooide roet in het eten. Susette zit bij haar ouders uit te zieken en ik ging mee. Ik was inval-Susette.

Ik geloof dat ik haar wat schuldig ben, want het concert was keimooi... Ik kende ze niet, maar als Elger en Susette er heen gaan, kan het ook nooit echt slecht zijn, dus het besluit was er snel. The Frames zijn een echte liveband, een band die geniet van hun optredens. De muziek past er ook bij, van hele ingetogen, lieve liedjes, tot uitbundige rock. Ze stonden echt knetterhard te genieten op het podium en dat was te merken aan drie-plus toegiften (van elk minimaal twee nummers ofzo). Er zat zoveel lol en tegelijk tederheid in, het was ijzersterk in alle opzichten waar je wilt dat een optreden ijzersterk is.

The Frames hebben mijn hart wel een beetje gestolen. De ierse droge humor ontbeerde niet, maar vaak werd het ook teder ingepakt. 'The next song is about going to a party with your girlfriend... and at some point, she sneaks off to get some drinks and you take a look around and at the other side of the floor, you see this beautiful girl. She smiles and you instantly connect, it's chemical and physical and all the right things. And it's your girlfriend, so you know you're gonna take her home tonight...' ge-ni-aal.

Geloof dat ik binnenkort weer een CD rijker ben... dit concert gaat bij het korte lijstje met extreem goede optredens...

Nee, het is niet een oud verhaal ofzo, maar gewoon een dorpje dat op 1850m hoogte ligt. Vorige week was het mijn thuis en heb ik daar lekker geboard. De eerste drie dagen zijn we met zon overgoten en daarna - op het moment dat het ook nodig was - begon het te sneeuwen en kregen we een vers laagje verse sneeuw :)

Het was supergezellig, we lagen met zijn achten op een kamer en dat ging prima, veel gelachen en heb me erg met ze vermaakt. Qua gewonden valt het achteraf mee, alleen Susette werd helaas geschept en ging naar Enschede met een haarscheurtje in haar pols. Voor de rest wat zieken en de bijna verplichte verkouden mensen :)

Risoul is onderdeel van la Forêt Blanche, waar verder ook nog Vars bij hoort. Er was dus genoeg piste om eventueel te verdwalen (niet zoveel als in les trois vallées vorig jaar echter :P) en ik heb heerlijk getoerd met Eike, Beus en als invalkrachten Tin, Jeroen, Leon en Stefanie. Echter, de beginners waren ook goed bezig en ik mag toch wel zeggen dat ik trots op ze ben ;-) Een volgende keer gaan ze lekker mee de berg op.

Foto's zijn ergens te vinden op deze pagina en ook bij Inter-Actief. Volgend jaar zeker weer de sneeuw opzoeken :D