De ironie van focus

Ik ben nu bezig met mijn Bachelorreferaat. De editie van vorig semester is hopeloos gestrand nadat een dubbele dosis druk (proposal in één week en tentamens die er aan komen) nog een leuk staartje aan mijn toch al zo EC-efficiënte jaar toverde. Nu ik echter druk weer een beetje aankan en de wereld nog verder kan relativeren, merk ik echter weer een paar grappige dingen die ik pre-2006 ook had: de ironie van focus.

Als academicus ben ik niet direct op mijn achterhoofd gevallen en de nationale rekentoets gaat zonder problemen in één keer foutloos, maar er zit ook een donkere zijde aan 'slim zijn'. Het heeft focus nodig en focus is gerelateerd aan motivatie en generiek 'wakker zijn'. Als je gefocusseerd bent, kan je bergen werk verzetten in heel weinig tijd. Dat is fijn.

Je raakt aan deze efficiëntie ook wel een beetje gewend juist omdat het fijn is. Opdrachten kan je prima uitstellen als je je niet helemaal top voelt of snel afgeleid bent. Waarom op vijf procent efficiëntie werken en ergeren voor een paar uur als je dat ook in één keer in een half uurtje kan intypen? Nou, omdat het niet handig is. Het werkt op je geweten; ben ik nu weer niets aan het doen, terwijl ik een deadline heb? Elke keer trap je weer in het gevaarlijke en aanlokkelijke alternatief: ik ga wel even goed uitrusten en voor mijzelf zorgen, dan krijg ik vanzelf zin om het even in elkaar te zetten. Wat echter ernstig is: het loont ook de moeite!

Zodra de deadline dichterbij komt, komt het moment dat je ECHT aan de slag moet. Je geweten overrulet je instelling, je bent opeens scherp. Net zoals als het echt moet, je best concentratie kan vinden als je beschonken bent, maar alleen als het echt moet, anders zwalk je gewoon door. Als deadlines naderen komt er ergens het moment dat het ook echt goed gaat, geen gedoe met 'geen zin', 'deze opdracht is stom' of 'waarom kan ik niet X doen, dat is leuker'. Nee, alleen de opdracht telt en het is zelfs wel leuk (mits het niet een echt belachelijke opdracht is). Het werkt allemaal nog beter als de deadline al voorbij is, maar je nog wel in de 'safety margin' van de docent zit... Maar eigenlijk is het hartstikke dom en slecht.

Praktisch versus theoretisch: wat van de theorie echt niet mag, werkt in de praktijk best aardig.