Van Bergen op Zoom naar Amsterdam CS

Na een vermoeiende twee dagen werken in De Heen ging ik dan op pad naar Wouter in Amsterdam. Op Bergen op Zoom kwam de eerste indicatie al... allemaal mensen gekleed in zwart van rond de 17, stoer kijkend en duidelijk onder invloed van hormonen. Bij het horen van het kopen van ettelijke kaartjes naar Duivendrecht trek ik de conclusie dat er Sensation is. En de zwarte versie gok ik zo aan de kleding te zien. Bergen op Zoom ligt er zonnig bij, net zo zonnig als de heenrit. Ik wacht braaf tussen de openspringende Red Bull-blikjes en de vlotte taal op de trein naar Amsterdam CS. Een directe verbinding... nu nog wel.

De airco-trein stopt voor onze neus en ik stap in in een ander gedeelte dan het zwarte geteisem. Als ik mijn plekje heb bemachtigd hebben ze me alsnog gevonden. De herrie en het gejoel begint niet veel later en ik zoek naar uitwegen. Op Roosendaal overstappen op een andere coupé? Of gewoon nu weglopen... of gewoon blijven zitten. Het gespring en gedoe bedaart wat en ik besluit te blijven. Op dat moment klinkt de stem van de conducteur door de speakers van de trein... onverstaanbaar, blijkbaar maken ze toch meer lawaai dan ik denk. Als we Roosendaal binnenrijden wil de duistere jeugd ook weten wat er aan de hand is. Iets met Dordrecht-Zuid en Breda. Ik wil het nu eigenlijk ook wel weten aangezien het verhaal eindigt met 'Roosendaal, eindpunt van deze trein.' Verbaasd, verdwaald en dromerig stap ik uit, terwijl het erg druk is op het station.

Ik vraag de toegesnelde NS-medewerkers welk traject er uit ligt. Het blijkt dat er iemand voor de trein is gesprongen bij Dordrecht-Zuid. De volgende vraag is snel beantwoord en ik slenter naar de intercity naar Breda. Als Dordrecht eruit ligt moet je helemaal naar Den Bosch om bij Rotterdam of verder te komen. Zucht. Meer trein. De intercity naar Breda zit al bijna vol en bovenin vind ik een vierzitter die nog voor driekwart vrij is. Ik vraag me af waarom. Tegenover mij zit Irma, mijn doegroepdochter. Snel kijk ik nog een keer, want Irma zit echt niet in deze trein. Het blijkt een mini-Irma te zijn met krullend haar. Maar toch is het Irma. Enfin, dat is niet erg. Ik vraag me af of ze ook de mini-versie van Irma haar uitstraling heeft. Ze kijkt me even aan en gaat verder met lezen in haar psychologieboek. Al snel komt de zwarte garde binnenzetten en bezet de trein. Ik schuif door en naast mij gaat een weinig indrukwekkend zwartgekleed meisje zitten met een licht zuid-amerikaans uiterlijk. Schuin tegenover zit een Susette-gone-wrong. Draai de verhoudingen in haar uiterlijk wat betreft europees en indonesische trekjes om en maak alle geruchten over Susette waar in haar uiterlijk en je hebt het meisje wat daar zit. Niet echt mijn type dus :P De twee Arenagangers kauwen ergerlijk op kauwgom en mini-Irma en ik kijken elkaar even aan met een 'oh nee' blik.

Slapen is wat ik me toen bedacht. Eerst maar eens gesmsd met het doelfront, er wordt eten voor mij bewaard tot ik daar ben. Dan slapen, althans, ogen dicht, muziek aan en een beetje wegdommelen. Etten-Leur raast voorbij. Breda komt in zicht. Kort denk ik even aan een raar avondje in Breda, iets met Wim en keuzes en de laatste dag van Carnaval. Snel vervang ik de gedachte door een koppig moment. Wandelen door het park met Nanda en Seel en daarna nog wat langer met de laatste op een bankje gezeten. Deze trein gaat naar Arnhem, mits ik een bus neem... Neh, ik ga naar Amsterdam. Tilburg... stad van Jelle, stad van 013 en de Extase. Door naar Den Bosch. Hier ben ik ondertussen wel thuis. De stad is al meerdere keren verkend, kleren gekocht en muziek gebladerd. Daarnaast is het raar genoeg al vaker een overstappunt geweest. Ik hobbel naar de intercity naar Haarlem. Deze trein zal mij naar mijn doel brengen. Mini-Irma volgt. Susette-gone-wrong verdwijnt in de zwarte massa.

Nu ben ik omgereisd via Den Bosch naar Amsterdam. Niet echt een directe route, maar toch kost het maar een half uur extra. Nederland is klein.