Iemand om mee terug te gaan naar de bergen volgend jaar...

Nederland is plat.

Vandaag was erg gaaf. Nu ben ik alleen te moei om nog wat te schrijven. Bedenk je een berg van 2800m en een autovrij dorpje een goed stuk daaronder. Daartussen wat pistes voor in de winter en wat wandelpaden in de zomer. Supergaaf.

PS. Ohja.. vergeet de langste gletscher van Europa niet in de beelden. Foto's komen nog wel.

Eigenlijk zouden we vandaag gaan ski'en/boarden, maar 120 euro pp vonden we een beetje te veel van het goede. Vandaag dus gerust en aan het zwembad gelegen hier (lekker koud bad).

Morgen op de Belalp wandelen en waarschijnlijk gaan we nog terug (donderdag ofzo) naar de Gemmipas in Leukerbad, maar dan gaan we wel klimmend de berg op wandelen.

Even de voetjes koelen in ijs- en dondersijskoud water :)

Vandaag waren we bij een restaurant in Varen. Naja, het was een wijnhandel met een restaurant eraan. Heerlijk gegeten voor weinig. Wat ook leuk was, was het feit dat ze echt lekkere wijnen hadden, dus ik heb er eentje meegenomen :)

De eerste die me voor alcoholist uitscheldt krijgt een fles wijn naar zijn/haar hoofd ;-)

Voor de rest ben ik hier eens de berg opgefietst vandaag (ik was hem al eens afgescheurd en weer teruggeklommen). Lekker zwaar met 33 graden rond 4 uur 's middags. Wel erg leuk en met mooie uitzichten (maar het fietst niet lekker met camera op zak). Uurtje omhoog gefietst, in vijf minuten weer naar beneden. Tip: ga niet zomaar afdalen in de bergen... ik was erg blij dat ik wist wat ik moest doen bij een rondvliegende fiets onder mijn kont. Hallo ravijn, dag ravijn...

Vandaag waren we naar het Burgerbad in Leukerbad. Aanrader, helemaal in de winter waarschijnlijk. 11 baden met verschillende temperatuur, heerlijk.

Morgen naar de Thermen :D

Vandaag was het dan begonnen. De vakantie! Iets ingekort, maar dat geeft niet. Ik zit nu heel nerderig, snel voordat ik echt ga slapen in mijn tentje, te typen op mijn matje. De dagen hiervoor zijn we hierheen gereden, met mijn vader en moeder, twee honden en een loodzware combinatie. We zijn nu hier met zeven, een baby en vijf honden, verspreid over twee tenten en twee caravans.

Waar hier is? Hier is Susten, in het uiterste hoekje van Duitstalig Zwitserland. Het nabijgelegen Sion spreekt alweer Frans en over de berg praten ze Italienisch. De camping ligt een paar kilometer uit het dorp de berg op. Het houdt in dat ik nu op 1400m hoogte mijn tentje heb opgezet. Het uitzicht is hier echt prachtig en de hele toko ligt met een redelijke inclinatie (skates zijn echt het stomste wat je hier bij je kunt hebben :P) tegen de heuvel gekwakt.

We liggen aan de rand van de camping en mijn buren bestaan dan ook uit een stel paarden en kamelen (!!). Nogal laconiek en stoicijns staan ze naast mij te kijken als zoveelste klant van de baas van de camping.

Ik moet nu denken aan All I wanted van a balladeer, gewoon die drie worden, het is hier tot nu toe heerlijk. Naja, het is best alleen in je eentje op een berg in Zwitserland.

PS, opmaak komt later wel :P

Skillz!

Het was al een redelijk geliefd woord, maar het ging in Amsterdam een heel eigen leven leiden. Op Amsterdam aangekomen pakte ik lijn 13 richting de Burgemeester van Leeuwenlaan. Daar vlakbij bleek Wouter te wonen. Het idee was simpel: Wouter zijn nieuwe huisje bekijken en vooral Mario Karten (of algemener: GameCube mee en fout gaan gamen tot willekeurige tijdstippen).

Aangekomen eet ik het bewaarde eten op (het is ondertussen tien uur in de avond) en zwaai Stefan uit die weer naar Enschede vertrok. De GameCube met 4 controllers ligt klaar en we spelen wat Mario Party. Tegen 12u wordt er besloten nog de stad in te gaan. Vermoeid, maar wel zin in een café'tje, ga ik mee en al snel verzanden de discussies in typische lb-discussies: gaaf en van tijd en wijlen ERG flauw. Na de Gieter verschijnt een andere tent ergens anders in de stad. Het weer is fijn en binnen is het nog wel rustig. Het besluit kort te blijven wordt een aantal keer uitgesteld en al snel is het een stukje drukker. Omdat mijn lichaam er mee dreigde op te geven, maar de geest zich nog prima vermaakte zocht ik een oplossing. Een kruk. Handig.

Na een gezellig avondje uit struinen we weer naar het Leidseplein. Hier vertrekt de nachtbus. Blijkbaar is het druk in de stad (het is zaterdagavond) en voor ons staat een slachtoffer. Een stadsbus staat in de kreukels en wat kerels staan hun overuren te tellen en doen rustig aan met het wegslepen. Alles wordt tien keer gecontroleerd en dronken mensen die in de bus instappen wordt verteld dat de bus naar Almere echt niet rijdt. Wij vinden onze bus en gaan terug. Hij rijdt met 100 km/h door de straten van Amsterdam en deze achtbaanrit eindigt 10 min eerder dan gepland... ach ja, dat krijg je als je snel rijdt :P

Thuis aangekomen worden er nog wat potjes Mario Party gespeeld en het licht breekt aan. Tijd om te slapen in een ruimte zonder gordijnen. Op de bank, aangezien ik van Achiel verloren had. Prima, ik slaap wel nu. Zonder morren ga ik liggen in een geleende slaapzak en val ik in slaap. Tot 12u, vier uur later. Ik sta op en kijk om mij heen. Een uitgetelde Achiel 'siert' het uitzicht en ik besluit ook helemaal op te staan. Ik zet een muziekje op en ga in het zonnetje op het balkon zitten terwijl ik met mijn laptopipodlader wat WLAN leen. Ik babbel wat met Elger en zoek een douche op. Het geteisem ligt nog steeds in coma. Ik zet de TV aan en wacht 10 min totdat hij het doet (gaaf ding Wouter ;-)). Het is ondertussen drie uur a half vier en Achiel wordt langzaam wakker. Ik kijk de Tour de France en wat muziekzenders. De mensen beginnen langzaam te leven.

Omdat je toch wat moet doen gaat de GameCube weer aan. De chinees van gister wordt opgemaakt met skillz en na wat gekart wordt Mario Party weer aangezet. Ik faal zoals gewoonlijk en in de allerlaatste beurt van de allerlaatste ronde koop ik dan eindelijk een ster na wat meta-gegame. Wat daarna gebeurde was natuurlijk duidelijk 'skillz' beide bonussterren zijn voor mij en omdat ik een gelijk aantal muntjes heb met Achiel biedt de dobbelsteen de uitslag... de dobbelstenen vallen en na een droge 'Skillz' uit mijn mond beginnen Wouter en Beus keihard te lachen... ik heb gewonnen. Het rondje erna wordt ik gewoon weer ingemaakt door Achiel, maar het bleef een mooie overwinning.

De finale begint en al snel is het 1-1. Wij moeten weer op pad, naar Enschede. We bedanken Wouter en huisgenoot Feddo en pakken de tram weer. Wouter woont best mooi daar en in de trein genieten we na van de laatste dagen. Hengelo is het eindpunt en met lijn 16 word ik op de campus gedropt. Tijd om te slapen.

Na een vermoeiende twee dagen werken in De Heen ging ik dan op pad naar Wouter in Amsterdam. Op Bergen op Zoom kwam de eerste indicatie al... allemaal mensen gekleed in zwart van rond de 17, stoer kijkend en duidelijk onder invloed van hormonen. Bij het horen van het kopen van ettelijke kaartjes naar Duivendrecht trek ik de conclusie dat er Sensation is. En de zwarte versie gok ik zo aan de kleding te zien. Bergen op Zoom ligt er zonnig bij, net zo zonnig als de heenrit. Ik wacht braaf tussen de openspringende Red Bull-blikjes en de vlotte taal op de trein naar Amsterdam CS. Een directe verbinding... nu nog wel.

De airco-trein stopt voor onze neus en ik stap in in een ander gedeelte dan het zwarte geteisem. Als ik mijn plekje heb bemachtigd hebben ze me alsnog gevonden. De herrie en het gejoel begint niet veel later en ik zoek naar uitwegen. Op Roosendaal overstappen op een andere coupé? Of gewoon nu weglopen... of gewoon blijven zitten. Het gespring en gedoe bedaart wat en ik besluit te blijven. Op dat moment klinkt de stem van de conducteur door de speakers van de trein... onverstaanbaar, blijkbaar maken ze toch meer lawaai dan ik denk. Als we Roosendaal binnenrijden wil de duistere jeugd ook weten wat er aan de hand is. Iets met Dordrecht-Zuid en Breda. Ik wil het nu eigenlijk ook wel weten aangezien het verhaal eindigt met 'Roosendaal, eindpunt van deze trein.' Verbaasd, verdwaald en dromerig stap ik uit, terwijl het erg druk is op het station.

Ik vraag de toegesnelde NS-medewerkers welk traject er uit ligt. Het blijkt dat er iemand voor de trein is gesprongen bij Dordrecht-Zuid. De volgende vraag is snel beantwoord en ik slenter naar de intercity naar Breda. Als Dordrecht eruit ligt moet je helemaal naar Den Bosch om bij Rotterdam of verder te komen. Zucht. Meer trein. De intercity naar Breda zit al bijna vol en bovenin vind ik een vierzitter die nog voor driekwart vrij is. Ik vraag me af waarom. Tegenover mij zit Irma, mijn doegroepdochter. Snel kijk ik nog een keer, want Irma zit echt niet in deze trein. Het blijkt een mini-Irma te zijn met krullend haar. Maar toch is het Irma. Enfin, dat is niet erg. Ik vraag me af of ze ook de mini-versie van Irma haar uitstraling heeft. Ze kijkt me even aan en gaat verder met lezen in haar psychologieboek. Al snel komt de zwarte garde binnenzetten en bezet de trein. Ik schuif door en naast mij gaat een weinig indrukwekkend zwartgekleed meisje zitten met een licht zuid-amerikaans uiterlijk. Schuin tegenover zit een Susette-gone-wrong. Draai de verhoudingen in haar uiterlijk wat betreft europees en indonesische trekjes om en maak alle geruchten over Susette waar in haar uiterlijk en je hebt het meisje wat daar zit. Niet echt mijn type dus :P De twee Arenagangers kauwen ergerlijk op kauwgom en mini-Irma en ik kijken elkaar even aan met een 'oh nee' blik.

Slapen is wat ik me toen bedacht. Eerst maar eens gesmsd met het doelfront, er wordt eten voor mij bewaard tot ik daar ben. Dan slapen, althans, ogen dicht, muziek aan en een beetje wegdommelen. Etten-Leur raast voorbij. Breda komt in zicht. Kort denk ik even aan een raar avondje in Breda, iets met Wim en keuzes en de laatste dag van Carnaval. Snel vervang ik de gedachte door een koppig moment. Wandelen door het park met Nanda en Seel en daarna nog wat langer met de laatste op een bankje gezeten. Deze trein gaat naar Arnhem, mits ik een bus neem... Neh, ik ga naar Amsterdam. Tilburg... stad van Jelle, stad van 013 en de Extase. Door naar Den Bosch. Hier ben ik ondertussen wel thuis. De stad is al meerdere keren verkend, kleren gekocht en muziek gebladerd. Daarnaast is het raar genoeg al vaker een overstappunt geweest. Ik hobbel naar de intercity naar Haarlem. Deze trein zal mij naar mijn doel brengen. Mini-Irma volgt. Susette-gone-wrong verdwijnt in de zwarte massa.

Nu ben ik omgereisd via Den Bosch naar Amsterdam. Niet echt een directe route, maar toch kost het maar een half uur extra. Nederland is klein.

Ik wil nieteen weten waar de afkorting voor staat, maar ik weet wel wat het effect is: hondenwedstrijd met een internationaal deelnemersveld. Zoveel daarvan zijn er niet in Nederland. Misschien wel omdat een wedstrijd hier meer wedstrijd is en minder camping zoals dat bij andere grote buitenlandse wedstrijden wel is.

Maargoed, in De Heen (visitekaartje van ons land natuurlijk) was er zo eentje voor Border Collies (je weet wel, van die zwart-witte schapenherderdingen). En ik deed het secretariaat voor twee dagen. Feest natuurlijk, want uitslagen verwerken is vrij makkelijk. Al helemaal als het maar één grote klasse per dag is. Genoeg tijd om te socializen met buitenlanders. Maar je moet natuurlijk wel de schijn ophouden dat het allemaal vet moeilijk is en je op je plek moet blijven ;-)

Buitenlanders zijn tof. Echt waar, althans, de meeste. Sommige zijn vervelend, maar zoals dat in het leven gaat, kun je die vaak gewoon vermijden of ontwijken. De wel leuke mensen zijn gewoon tof. Belgen die jou nog kennen van toen je 10 was (of jonger), typische Scandinavische mensen (lees: blond, lange benen en een vriendelijke glimlach... met bijbehorende Nederlanders die iets te opvallend hun hoofd draaien als ze voorbij lopen), typische Italianen (stoere kerels en opgemaakte vrouwen) en gezellige Hongaren. De Britten die bij elke gelegenheid je willen vertellen dat de Border Collie natuurlijk een Engels ras is :P Ook leuk zijn de buitenlandse winkeltjes (Colliewobbles, geniaal gave naam).

Resultaat: Sziget shirt aantrekken, in caravan slapen, te vroeg opstaan, je vader uit een korenveld plukken omdat hij niet wist waar hij moest zijn, uitslagen kloppen, lachen om alle flauwe moppen van Cathy, bijkletsen met Carl, lachen om en met de Scandinaviers, gaaf weekend dus.

PS. Ik loop al te lang rond in het wereldje (ik ben serieus iemand uit de 'oude garde'. Als je weet wat de Noorderwijkse Vriendengroep is, dan ben je oud). Het leuke is dat niemand dat verwacht bij een 22-jarige jongen. Blijkbaar moet je achter in de veertig zijn daarvoor ;-)

Ik moest dit weekend werken.

Ik had little-bestuur weekend bij Wouter in Amsterdam.

Ik heb vrijdag en zaterdag gewerkt en zondag bij Wouter gezeten. Maar daarvoor moest ik eerst in De Heen komen. Dit plaatsje is niet Zeeland en ook niet België. Maar wel bijna, het ligt dus net nergens en de bewoonde wereld begint dan zo'n beetje weer in Bergen op Zoom. Dus mijn treinreis had dat doel. Een uurtje of vier aan reisplezier, zorgvuldig gepland via Utrecht, om vooral het gebrek aan spoor tussen Nijmegen en Arnhem te vermijden. Via Utrecht is er wel spoor, heel veel spoor, langs elkaar en door elkaar heen, van de ene kant van het land naar de andere kant. Tussen Enschede en Bergen op Zoom ligt heel erg veel spoor.

Voor wie wel eens in de breedte door Nederland met de trein reist zal de nepleren, rode treinbank niet onbekend zijn. Deze trein heb ik standaard, deze coupé's ken ik op mijn duimpje. De rit naar Amersfoort was zoals altijd, splitsen. Schiphol of Amsterdam CS, dat is normaal het devies, waarbij ik dan naar Schiphol moet zodat mijn ouders mij kunnen oppikken op het altijd pitoreske Hoofddorp CS. Maar mijn ouders waren niet thuis, mijn vader was op het werk en mijn moeder was al in Bergen op Zoom. Dus vandaag was de keuze anders... overstappen naar Utrecht, naar de stad van Tanzwut, a balladeer, the Feeling en zo veel andere dingen.

Het was warm. Erg warm. De afgelopen twee dagen heb ik niet echt heel goed geslapen door het aanhoudende zwoele weer. De nepleertrein is niet de beste en met een natte rug stap ik zijn zustertrein in, deze zal mij vervoeren van Amersfoort tot Rotterdam CS. Een leuk stukje stilzitten met een zacht briesje op mijn bol, verzorgd door de trein via rare gaten in de bagagerekken. Echt goed werkt het niet. Gelukkig is er een iPod met muziek en omdat het druk is, schuif ik aan bij een oudere Indische dame en een studente die met haar reiskoffer een zitplaats qua beenruimte blokkeert. Even denk ik dat ze me boos aankijkt terwijl ik gebruik maak van de nutteloze stoel en mijn o-zo-standaarde Eastpak-rugtas naast mij neerleg. Het valt mee, ze kijkt recht de weerkaatsende zon in als ze mij aankijkt en haar hippe bril mist de kenmerkende tint van zonwerende glazen. Ook zij heeft een iPod, een grijszilveren mini. Terwijl ik me afvraag wat ze luistert zet ik mijn muziek weer aan en wat harder... alle ramen staan open.

Er wordt weinig gepraat, heel weinig; een verdwaald stelletje kruipt tegen elkaar aan en verdwalen verder, terwijl het meisje tegenover mij de interesse voor haar boek steeds vaker verliest aan het voorbijtrekkende land. In het spiegelde glas speelt zich een spel tussen haar ogen en korenvelden. Steeds weer ontdekt ze iets om haar blik op te richten en haar boek glijdt langzaam van haar schoot op haar koffertas. Zonder het door te hebben begint ze mee te zingen op de muziek, onhoorbaar door het razen van de trein. Haar blik eindigt in de verte... en dan is het nummer af en ontdekt ze een dikkig boek op haar rok. Het boek is lang niet uit, de bladwijzer kan niet verder dan een tiende van het boek verplaatst zijn. Ze telt de pagina's en gaat verder.

Hoewel ze verstopt zit in de hoek, bekijk ik haar nog eens goed. Na de gok dat de highlights in haar haar niet van de zon zijn, besluit ik dat ze er best aardig uitziet. Op het moment dat ik me weer bezig wil gaan houden met de rest van de omgeving, betrapt ze me op de valreep. Ik kijk al veel te lang om weg te kijken... Ze glimlacht en zodra ze zeker is dat ze deze ook terug krijgt, duikt ze weer haar boek in. Mijn blik dwaalt kort af naar de oudere dame naast haar. Ze heeft het allemaal gezien en glimlacht, maar op een hele andere manier.

Op Utrecht stapt ze uit, terwijl dezelfde glimlach weer verschijnt als ze ons aankijkt. Terwijl ze tracht ons een goede dag te wensen door het lawaai van de conducteur en de rest van trein, vraag ik me af welke herinnering aan lang vervlogen tijden ik bij haar naar boven heb gehaald. Utrecht, centrum van NS-Nederland. Een jong Aziatisch meisje schuift aan terwijl ik me afvraag waarom ik niet hoef over te stappen. Oh ja, ik ging naar Bergen op Zoom, niet naar Schiphol. Dromend laat ik de muziek weer toe in mijn hoofd, omringd door witte koptelefoons. Een roze en blauwe mini vergezellen mij, beheerd door de nieuwe dames in de coupé. Het is nog steeds warm en het luchtgat boven mij maakt nog steeds lawaai. Zouden de andere mensen ook zo'n plakgevoel hebben?

Korenveldmeisje spiekt. Alsof ze vals speelt tijdens Triviant heeft ze haar boek op het tafeltje gelegd en kijkt ze naar het boekje van haar buurvrouw. Vette pech, ze schrijft in het Chinees. Ik deel haar pech. Rotterdam CS en Korenveldmeisje kiest rechts, terwijl links toch echt beter is voor mij.

Het is ondertussen spits en ik zit in de intercity naar Vlissingen. Het is nog steeds warm. Gelukkig is het een airco-trein. Ongelukkig zit ik in het balkon te wachten tot er stoelen vrijkomen. Hier is geen airco. Hier... is het benauwd, heel benauwd. Dordrecht biedt soelaas en ik kruip ineen tegen de koude luchtstroom. Dit is mijn kasteel tot Bergen op Zoom.

Dit is het punt waarop de lichte tik van de intercom gaat. Dit is geen standaard tijd om om te roepen en al snel is het duidelijk... er zijn dingen stuk. Bah, ik had nog geen vertraging. Mijn muziek gaat uit en ik luister naar het bericht... tussen Goes en Middelburg. Zit ik al zover in het zuidwesten? Blijkbaar wel. Het houdt wel in dat ik veilig ben en ik zoek de koude weer op. Ik stap uit en samen met mijn moeder verlaat ik Bergen op Zoom.

Vorige week kende een hele rare nacht. Dermate raar dat ik deze zaterdag heel blij was dat mijn vader in levende lijve was en dat alles erg goed met hem ging. Niet dat er iets met hem zou zijn, maar in de flat is dat iets anders.

Ik werd die nacht gebeld door de moeder van een flatgenoot... het klonk redelijk serieus en de persoon in kwestie was nog eventjes naar de VestingBar. Aan de lijn wilde ze niets vertellen, maar toen hij in de VB op de hoogte was dat zijn moeder gebeld had, bleek dat zijn vader overleden was. Meer weet ik niet, meer ga ik ook niet vragen, maar het is eigenlijk nooit leuk nieuws.

En toen sprak ik de avond erna een andere flatgenoot. Zijn vader was dezelfde avond opgenomen in het ziekenhuis met een hartinfarct en had ondertussen een tweede gehad (binnen 24 uur dus)...

Ik was zo blij toen ik zaterdag mijn vader met een glimlach uit zijn auto zag stappen...

• Boeken (geloof dat ik her en der al wat aanraders heb gekregen)
• CD's (auto heeft nog zo'n fijn archaïsche CD-speler!)
• iPod
• iPod-lader (veredeld met hoes)
• iPod-lader-lader met wuppieresten (van het IA-lustrum)
• Ruim tentje voor mijn eentje, lekker in de regen boekje lezen :D
• Fotocamera, vast handig in Zwitserland
• Skates... heuveltje op en heuveltje af... woei
• Zwembroek
• Zonnebril
• Studieboek (dat ene vakje maar even leren)
• Zonnebrand, maar dat zal vast al wel voorzien zijn.
• Paspoort, altijd handig.
• Zomerkleding
• Toilettas (ja die ene ja) met inhoud
• Backpack om alles in te stopen
• Mountainbike van mijn vader
• Snowboard (!?!??!, jawel :))
• Boardschoenen
• Sneeuwbril
• Sneeuwbroek

Drie weekjes Zwitserland, nog anderhalve week hier vandaan :) Ik voel me bijna verplicht om daar ook nog te gaan zeilen om het hele verhaal af te maken.

Wat vergeet ik nog?