Twee vliegen in één klap

Vorige week vroeg Michel mij opeens of ik meeging naar The Feeling. Naja, hij vroeg eigenlijk of ik meeging naar a balladeer, want die staan bij een aantal mensen vrij hoog in het boekje :-) Ik had wel zin in een concert en ik had al wel iets van ze gehoord en een hoop vrolijke verhalen, dus ik ben meegegaan. Geen slechte keuze moet ik zeggen :)

Het Nederlandse a balladeer is om kleine rillingen van te krijgen als je de muziek nog niet echt geluisterd hebt, laat staan als je alle teksten kan meezingen. Ik zag het kippevel bij die mensen omhoog komen. Het album Panama is ook een heerlijk reis-album, je kan er heerlijk mee in de trein liggen op weg naar je ouders, je meisje, je oma, het maakt niet uit. Gewoon aanzetten en naar het voorbijtrekkende land gaan kijken en je rit is zo voorbij :) Een zeer schone combinatie van ballads en rock-muziek. En natuurlijk maken strijkers het album af :)

Ik was dus eigenlijk voor het voorprogramma daar, want ik had The Feeling niet geluisterd, had ooit twee seconden van het nummer Love it when you call gehoord bij Elger. Naja, conclusie dan maar meteen: gaaf. Heel stoer live-optreden met een stelletje typische Britten qua uiterlijk en een speels ogend geheel. Fijne gitaarsolo'tjes in bijna elk nummer (en dan ook lekker met de gitaren bij elkaar gaan staan) en het nodige gespring, druk-gedoe en Britse humor. Volgens mij is het album nu voor mij een beetje verpest, omdat ze live zo goed zijn :P

Dame en heren, het was gezellig :)