The rundown (small version)

Ok,

het is redelijk stil geweest rond dit blog en dat was niet omdat ik er geen tijd voor had, ik had er gewoon even geen behoefte aan. Sterker nog, de laatste tijd heb ik zee-en van tijd.

Ik ben een tijdje ziek geweest, ik ben in het begin van het derde kwartiel (februari zeg maar) uit een semesterhel gelopen en dat heeft mij niet onaangedaan gelaten. Naast het leuke ontwerpproject en het grappige telematicanetwerken heeft mijn minor mij gewoon compleet gesloopt vanwege miscommunicatie, misverstanden, onenigheiden, absolute domheid van mensen en vooral ik die me daar keihard voor ingezet heb om mijn BSc dit jaar nog te kunnen afronden. Ondertussen zitten we bijna aan het eind van het jaar en ik denk dat ik er gewoon nog een jaartje aan vastplak.

In het derde kwartiel ging het al snel fout, ik werd vrij snel en vaak ziek. Gewoon koorts, hoofdpijn, buikpijn, nooit misselijk (de huisarts was erg verbaasd dat ik wel de griep een aantal keer ontweken heb), maar echt leuk is het niet. Continu verkouden en elke week was het weer vechten en op de raarste momenten rust nemen om naar de dingen te kunnen in die week waar ik heen wilde of moest. De lol begint er dan heel snel af te gaan, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het geheel redelijk laconiek heb opgepakt... Op een paar flatgenoten na heeft niemand vanzelf gemerkt hoe slecht het ging.

Natuurlijk word je dan een beetje bang, je begint wel vermoedens te krijgen dat je weerstand het is, maar hoe goed je ook voor je zelf zorgt, ik bleef maar ziek worden (of blijven?!?!?). Midden maart had ik even respijt, ging het even beter, kwam mijn ondertussen alweer ex tegen en het leek wat beter te gaan. De week erna was het echter alweer raak. In april leek het dan eindelijk over te gaan, ik moest nog echt veel moeite doen voor alles, maar de bata kwam eraan en het lopen en trainen ervoor ging prima. Totaan de bata, want daarna ging het heel hard heel fout op alle vlakken waar ik even rust zou willen (verdienen zelfs wel?). Koorts en hoofdpijn waren het begin, het eind was een maand later, eindelijk herstel van een flinke keelontsteking met hoge koorts (als je de 41 eenmaal ziet, ben je erg blij achteraf als je voor de rest slechts 40 graden koorts hebt). Als toetje kwam ik weer terug van mijn ouders, mij al een beetje zorgen maken over mijn vriendin en een week later kwam de aap uit de mouw: het was uit. Gezellige timing, maar ik kan gelukkig zeggen dat ik de bui al een beetje zag hangen, maar je hebt geen compleet heldere hemel nodig om te schrikken van donderslag. Maar het hield ook in: zorg minder.

Ondertussen had ik mijn huisarts voor het eerst in 10 jaar eens bezocht (ik had in de loop van het kwartiel al wel wat contact gehad) en zij bevestigde wat ik al vermoedde: stress (ze wilde het geen burnout noemen, aangezien ik wel gewoon door kon werken) en een serieus verstoorde weerstand. Mensen onderschatten hoe lang het nodig heeft en hoeveel aandacht het nodig heeft om te herstellen. Ik blijkbaar ook niet en ik heb door vallen en opstaan wel moeten leren hoe het is om in mijn lichaam te leven en hoe daar mee om te gaan. De meesten van jullie weten wel wat mijn angsten zijn. De huisarts wist mij verder te vertellen dat dat het was en voor de rest niets, geen bloedonderzoek of iets anders nodig. Zorg minder.

Of ik nu bij de pakken neer zit? Nee, natuurlijk mis ik mijn ex af en toe, natuurlijk baal ik vreselijk dat ik nu misschien mijn BSc niet een halfjaar, maar een jaar moet uitstellen, maar misschien ben ik wel te makkelijk. Heb ik te snel het gevoel van: het komt wel goed. Misschien ben ik daarom wel lastig te peilen voor sommigen. Wat ik weet is dat ik 2 zorgen minder heb, dat de zon nu mijn kamer in schijnt, het buitenbad weer open is, de wegen weer heerlijk droog zijn om op te skaten, er witbier in de koelkast ligt, dat ik erg goede vrienden heb (nog hartstikke bedankt voor alle steun de afgelopen periode, zonder jullie is de wereld een stuk harder en veel minder leuk :)) en mijn gezondheid wel weer rustig terugkomt. De afgelopen twee weken zijn om de een of andere reden de leukste van het jaar geweest, doen waar ik zin heb.