Vandaag door de man van de UPS wakkergemaakt met een nieuwe accu.

Bravo voor de NS! Ik heb vandaag toch redelijk wat frequent-rail-miles bij elkaar gespaard en geen vertraging gehad :) Laat ik maar bij het begin beginnen.

Vandaag Utrecht. Ik zoek eigenlijk al veel te lang naar nieuwe gave shirtjes en blousen, maar ik heb altijd pech met mode. Ik wil altijd dingen die niet in de mode zijn. Dus dan ben je overgeleverd aan de randjes van een collectie of je bent gewoon slachtoffer. Het enige dat mij kan redden is vaak de collectie van boardmerken. Protest bijvoorbeeld.

Protest heeft een eigen winkeltje in Utrecht en voor de rest schijnt de stad nog wel meer winkels te hebben had ik gehoord ;). Ik daarheen. Dolle boel natuurlijk. Eerst maar opstaan, dat kostte voor de verandering eens moeite en tegen een uur of één zat ik in de trein naar Amersfoort. Niets speciaals, alhoewel het uitzicht best aardig was en de zon de coupé verlichtte. Amersfoort-Utrecht is een eitje en compleet gesloopt stap ik Utrecht in. Ik ben een beetje brak, heb een tas aan die zo zwaar is dat men zou kunnen denken dat ik plutonium vervoer en ik heb last van mijn schouder (ravotten blijft leuk, kastjes en schouders werken minder handig samen). Op zoek naar de winkel.

Wat mij opvalt is dat Jack & Jones redelijk vertegenwoordigd is. Ik loop de stad in. Één. Langs de telecomwinkels vind ik Voor Clarenburg en zie in een hoekje de Protest Boardwearshop. Vet! Kijken of mijn voorspelling uit komt. Eenmaal binnen word ik blij en besluit me maar in te houden. Een hoop dingen zijn het net niet, maar dat ben ik gewend, ik ben minder gewend aan dingen vinden die wel gaaf zijn. Ondertussen ben ik een leuk gesprek met de verkoopster (hmmm, concertje pakken?) en een geruit overhemd rijker. De rest was ook tof, maar ook aan de dure kant (110 euro voor een dik vest, tikt redelijk aan op een studentenbudget). Ze verkopen in ieder geval wat ik wil hebben en doen dat ook met bijpassende mensen.

Ik loop door richting kade. Twee, iets groter. De standaard winkels zijn allemaal net een tikje groter, maar het gevoel bekruipt me dat ik beter moet zoeken. Al met al begint de vermoeidheid op een gegeven moment in te sluipen en ik bel Achiel. Het feestbeestje zou eigenlijk mee gaan shoppen, maar had dat onwetend omzeep geholpen met een CD-release-feestje. Het eten gaat wel door.

Op de terugweg loop ik langs de Britain... hmmm, gave Converses, alleen mijn maat weer niet... wat is het toch met mij en shoppen? Naar de trein. Drie.

Op naar Amsterdam. Dood zit ik een saaie trein en denk ik aan interessantere treinreizen. Ditmaal heb ik pech. Er gebeurt niets behalve de glimlach van een enkeling en de begroeting en het verhaal van een oudere man op weg naar zijn dochter. Bij Duivendrecht dommel ik wat weg op de Stereophonics. Amsterdam Centraal! Hier moet ik wezen. Ik pak mijn spullen en zie de deuren bewegen... waarom gaan ze dicht? Een tel later ben ik bij positieven en besluit dat ik naar Haarlem ga blijkbaar... boeit niet, Achiel komt pas over een uur.

Haarlem is een toffe stad. Echt waar. Om de een of andere manier loop ik er graag door heen. Vandaag is daar echter geen tijd voor. Achiel belt. Hij lacht me uit. Voor de verandering ben ik de slaperige sukkel die achterblijft. Hij is later, Rotterdam - Amsterdam is langer dan gedacht. Bah. Onderbewust zoemt mijn hoofd, op zoek naar een oplossing... 'Meet you halfway'. De stoptrein naar Leiden komt net aanzetten.

In de trein slinger ik mijn laptop en mijn telefoon weer aan. GPRS is lief. Na een getimede 'en ik ben er achtergekomen dat het echt onmogelijk is om op korte termijn een date te regelen!' van Erikje vertel ik wat nieuwtjes uit Utrecht. Misschien toch maar bellen, alhoewel het compleet mijn stijl is om er niets mee te doen (behalve nog een keertje te gaan shoppen daar O:)). Hillegom. Voorhout. Leiden.

Leiden is een toffe stad. Echt waar. Om de een of andere reden kan ik echter nooit precies onthouden hoe de binnenstad in elkaar steekt. Komt misschien door de te lange winkelstraat. Achiel meldt zich twintig minuten na mij. Tijd om een hapje te eten. Het is ondertussen half zeven.

Einstein is een leuke tent. Het doet een beetje aan als een eetcafe als het Atrium, maar dan een beetje meer kroeg. Het eten is in ieder geval lekker en op zijn minst smaakrijk. Twee bokbiertjes vinden hun weg naar mijn maag en de gesprekken zijn relaxed. Dat moet ook, het gaat om Achiel en mij. Na de vraag of dit echt mijn eerste bier van de avond is, zakt mijn verteldrift iets in. Het was weer goed. Nieuw-Vennep is een station verder.

Buit:

• Groengeruit Protest overhemd
• 4 cd's
• Schoenen (maar nog niet gekocht)
• Een hoop ideeën voor hoe het wel en niet moet
• Een kassabon met telefoonnummer in vrouwelijk handschrift

Nu een weekendje rust, de laatste 24 uur zijn raar geweest.

Er zijn van die sporten die je in je ééntje doet. Deze sporten lenen zich prima om in gedachten verzonken te raken. Fitness bijvoorbeeld. Wat heb ik een hekel aan fitness. Iets doen wat je buiten ook standaard kan (behalve roeien dan) zonder dat je van je plek komt. Bah. Een beetje hypochriet ben ik dan ook wel, want ik zwem dus. En dat is niet heel veel beter. Baantje na baantje in hetzelfde bad. Ik verweer mij dan ook altijd met het feit dat zwemmen een aparte beweging is, die je niet zomaar buiten ook kunt doen.

En dan heb ik een beetje gelijk, genoeg om mensen die gaan fitnessen weer uit te lachen. Maar ook met zwemmen kan je heerlijk in gedachten verzinken en het gevoel voor tijd en afstand verliezen. Tunnelsporten. Sporten met als doel niet het sporten, maar het denken over zaken waar je mee zit. Ik ga altijd zwemmen als ik vast zit met een probleem binnen mijn studie of nog beter, mijn omgeving. Niets zo goed als verliefd rondzwemmen (nee, geen last van op het moment).

Vandaag kwam ik een meisje in het zwembad tegen die blijkbaar een serieuze crisis in haar bestaan had. Ze was echt best wel niet op deze aarde. Gelukkig bleef het bij een kleine aanvaring, maar de dromerige verontschuldiging is altijd grappig.

Zaterdag was er bokbierproefavond. Ik hoor mensen al gniffelen en ja, zo heel erg nuchter ging ik inderdaad niet naar huis. Erik had weer een goed aantal lekkere bokbiertjes voor ons gehaald ter waarde van vijf euro en wij hebben ons gegoed aan degelijke natten. Naast het zoete bier waren er natuurlijk de sterke verhalen en de goede herinneringen. Kortom: het was weer tof.

Rond een uur of vier besloot ik eens richting huis te gaan en daar aangekomen werd het feit dat mijn sleutels nog bij Erik ergens lagen live naar Brabant gestraald. Enfin, toen de personen op de Lipperkerkstraat mijn ijzerwaar niet konden vinden, ben ik naar Charlie gelopen en heb ik mijn deur laten opendoen, zodat ik tegen een uur of zes (na nog even met Durk en Marin te hebben gekletst) kon gaan slapen. Het blijft mooi dat de bewaking dag en nacht omgeven is door studenten en ze bij het horen van 'Zijn mijn IB-groep papieren ook voldoende om even aan te tonen dat ik student ben en hier woon?' zij alleen kunnen uitbrengen 'IB-wat? Oh, je adres staat erop, het is goed.'

Leve de campuswacht!

... blijft tof!

Vandaag weer heerlijk geskate in het donker. Maar het besluit om te gaan skaten was helemaal genomen bij het zien van de heldere hemel en het maanlicht dat daar doorheen scheen. Door een mooi verlicht Twents landschap zwierden wij als eerste maar naar Hengelo. Helaas bleek het daar niet zo leuk te zijn en besloten Oebele en ik maar eens een echt tochtje te maken. Op naar Deurningen.

Echt, ik baalde zo dat ik geen goede camera bij me had om plaatjes te schieten. Na Deurningen maar eens richting snelweg en spoorovergang bij de Weerseloseweg. Na het viaduct komt die overgang direct en al snel begon ik het typische 'ding ding ding ding ding' te herhalen... totdat de lichten echt op rood gingen... Gelukkig was er genoeg remweg van het viaduct af, maar het waren wel duidelijke 'trein-summon-skillz' :P

De Vliegveldweg die in Enschede weer de Deurningerstraat wordt, is best lang en na een lekker eindje skaten werden we in de bebouwde kom vriendelijk aan de kant gezet door de politie. Geen verlichting, geen beschermers. 'Denk je zelf dat je verstandig bezig bent?' Eerlijk gezegd wel, maar daar ga je geen vrienden mee maken. Alle routes zijn zo veilig mogelijk gekozen en alleen het stukje in Enschede komen we weer met auto's op één weg. Na een kleine reprimande vervolgen we de weg naar huis. Na een uurtje skaten rollen we langs het haardvuur bij de buren waar Susette ons begroet. Tijd om te douchen en nog even wat te drinken.

Nu kan ik tenminste wel lekker slapen om morgen fris weer te FR+'en om 9u!

Vandaag was ik uitgenodigd voor een overleg tussen Tom Koppen en kornuiten en wat studenten. Het onderwerp was het volgende: wij proberen een organisatiewijziging te maken in de ICT die het liefst 2,5 M (op een omzet van ongeveer 14 M) bespaart. Dit willen ze doen door de ICT-dienstverlening meer te uniformeren en standaardiseren.

Ik zie het als een verplaatsing van je focus. Waar dit erg lokatiegebonden was, wordt dat onderwerpgebonden. Poppetjes hoeven niet centraal, maar bepaalde onderwerpen wel. Hoewel ik twijfel of je daarmee je 2,5 M gaat halen, is het uberhaupt wel een streven die het voor de student makkelijk maakt. Nu hebben studenten een aantal accounts die ze moeten gebruiken. Dit komt omdat de meeste PC-zalen onder beheer staan van de ICT-afdeling van het gebouw. Mijns inziens geeft het alleen aan dat er ondersteuning nodig is, maar die kan ook centraal aangestuurd worden. Dit is echt wel een enorme verandering in de organisatie, ook qua scholing en kennis.

Een gerelateerd probleem is de specifieke software die voor bepaalde vakken nodig is. In een ideale wereld zou die software overal waar je inlogt - of dat nu je 'eigen' gebouw is of niet - beschikbaar zijn. Dit levert echter enorme licentieproblemen met zich mee. Catch is, dat die licenties allemaal verschillen en het dus uberhaupt de vraag is of je die software allemaal kan afdekken. Wat een oplossing is, is op onderwijsniveau terminalservers op te zetten. Hiermee los je een aantal problemen op. De eerste en voornamelijkste is het probleem van dat je software overal beschikbaar wilt hebben. De software om met deze systemen te verbinden is vrijelijker en makkelijker toegankelijk voor iedereen dan alle applicaties los. Daarnaast kan je deze software dus ook makkelijker onder de knie houden als het op je eigen systeem draait (eigen is van de UT in dit geval natuurlijk). Groot nadeel is de capaciteit van deze server. Ook zware applicaties zouden hierop moeten draaien en een hele practicumzaal die dan een niet al te lichte operatie zouden uitvoeren kan dan voor veel vertraging zorgen. De capaciteit van dit systeem is echter ook simpeler in de gaten te houden.

Wat het bovenstaande ook vereenvoudigt, is je PC-zaal-onderhoud. Je hebt geen specialistische systemen meer nodig en kan alles als kantoor-pc inrichten. Hoe standaard je deze pc's wilt maken, hangt af van hoeveel je naar de terminalservers wilt gooien. Daarnaast kan een willekeurige laptopgebruiker met een redelijke netwerkverbinding aan de slag. Programma's voor terminalservers van Microsoft en anderen zijn op alle grote besturingssystemen voorhanden. Waar wel voor uitgekeken moet worden, is de praktische kant van het werken op een lokale pc én eentje op afstand. Als er veel gegevens tussen de systemen moet worden uitgewisseld (verslaglegging, applicaties die wel lokaal draaien, etc), dan werkt het minder praktisch.

Rest nog de systemen waarvoor een terminal niet gaat werken. Denk aan de specialistische practica bij Informatica met programmeerbare siliciumbordjes. Dit moet lokaal gebeuren. Hiervoor moet je nadenken over je onderwijs. Wil je dit practicum ook buiten de verroosterde uren kunnen doen? Is dit onderwijs gebouwgebonden? Ik denk dat de meeste gevallen van dit specialistische onderwijs prima te binden zijn aan bepaalde practicumruimtes. Een heel groot probleem is het niet om een bepaalde groep PC's met een klein beetje extra software uit te rusten niet.

De ruimtes moeten wel blijven bestaan, maar ze kunnen prima alleen bestaan waar er ook noodzaak is door het onderwijs dat wordt gegeven in het gebouw. De rest kan prima omgezet worden tot laptopwerkplek. Deze moeten dan echter voorzien zijn van goede basisfunctionaliteit. Een goede bureaustoel, een stopcontact, netwerkvoorzieningen en vooral een laptopstandaard en toetsenbord/muis. Deze ruimtes schelen het onderhoud van tientallen systemen, maar nemen bijna net zoveel ruimte in.

Dit moet allemaal echter wel goed gecommuniceerd worden. In de manier die ik schets kan iedereen met zijn eigen semi-recente hardware aan de slag, maar de voorlichting moet goed zijn. Mensen moeten weten waar ze moeten zijn. Mensen moeten simpel even een standaard en een toetsenbord kunnen lenen. Er moeten servicecentra zijn voor problemen met laptops en terminalservers. Natuurlijk mag je de mensen die een laptop via de UT hebben gekocht iets voortrekken omdat hun systemen door hun standaardheid makkelijker te helpen zijn.

Als laatste nog even terug naar die servers. Omdat de werkplekken overal hetzelfde zijn, kan alle opslag van persoonlijke mappen lekker centraal gebeuren, je kan overal met dezelfde inloggegevens naar binnen. De specifieke servers gebruiken natuurlijk deze login ook, maar bieden wel de mogelijkheid om af te wijken. Deze servers horen natuurlijk zo dicht mogelijk bij de eindgebruikers en leveranciers als mogelijk op beslisniveau.

Wat bespaart dit nu? Als het geen geld bespaart, dan heb je in ieder geval 7000 mensen blij gemaakt met een logischer systeem dan dat het nu is. Het zal vast vol zitten met gaten en uiteindelijk blijft je onderwijs gewoon zo divers dat je altijd iets zal moeten verzinnen, maar misschien wordt het inderdaad eens tijd om van bepaalde software af te stappen en kritisch te kijken naar wat een docent wil bereiken met de software die hij wil hebben. Heb je echt Maple nodig of kan Matlab ook?

Wat mij nog te binnen schiet: wat doen we met de destructieve practica zoals besturingssystemen?

Reactie van Zwitserse beurzenafdeling:

Je moet MINIMAAL een bachelor graad hebben. Met andere woorden als je nu de bachelor nog niet hebt, hoef je niet te solliciteren. De selectie is streng mede door het beperkt aantal beurzen. Het gaat om een poel voor de hele EU.

Een jaar zelf financieren is te doen... dit wordt even een goede kluif...

I need some sleep.
You can't go on like this.
I try counting sheep,
But there's one I always miss.

Mooi nummer van Eels en het is ook een beetje waar. Ik heb vandaag werkcollege Programmeren 1 gegeven op veel te weinig slaap (beste vrienden, ik weet ook niet waaraan het ligt, dus u hoeft niet persé te informeren ;-)). Ik kan zeggen: het is niet heel tof. Je vergeet continu dingen, doet dingen in verkeerde volgorde en je vergeet half wat het punt is dat je wilde overbrengen. Het begon al met het feit dat ik compleet was vergeten te kijken waar ik nu college moest geven (aangezien de Bedrijvendagen de werkcollegezaal waar ik normaal zit hadden bezet). Na een telefoontje wist ik dat het dan toch in Langezijds was.

Enfin, uiteindelijk viel het dan wel mee. Bij de discussie over static inner classes met een C++ liefhebber was ik dan niet scherp genoeg om mijn antwoorden direct paraat te hebben, maar voor de rest heb ik toch nog redelijk les kunnen geven (waarschijnlijk redelijk chaotisch :P). Al met al moet ik toch even een tijdje redelijk gaan slapen, anders gaat het - hoe flexibel mijn geest ook is - op een gegeven moment op zijn.

Slaap lekker mensen en tot de volgende keer.